برای آمدنش دعا کنیم

از وراي قـرون ، چون كـوهي استـوار از صبر ، بر اسبي راهوار از عـزم مـي آيد… در دستان آسمانيش براي سركوبي نامردان شمشير مي خروشد ، و براي هدايت مردمان قرآن مي درخشد ؛ مي آيد چون  شهاب درخشاني در تيره ترين شب بشريت ، مي آيد چون قامت بلند راستي در جنگل هراس انگيز ناراستيها … عمامة محمد «ص» بر سر ، پيراهن محمد «ص» در بر ، پاي افزار محمد «ص» بر پا ، قرآن محمد «ص» در سينه ، و شمشير علي «ع» در دست ؛ با مهر زهرا ، و صبر حسن ، و شجاعت حسين ، و عبادت سجاد ، و علم باقر ، و صدق صادق ، و بردباري كاظم ، و رضاي رضا ، و جود جواد ، و هدايت هادي، و هيبت عسكري مي آيد … سراپا نماد نبوت و ولايت است ، تمام پيامبران را در خويش دارد؛ چون آدم آدميتي نو را بنياد مي نهد ، چون نوح با كوله بار صدها سال درد و ستمكشي بر پشت ، خدا را بر كافران مي خواند ، چون ابراهيم نداي توحيد در مي دهد و بتها را سرنگون مي كند ، چون موسي بر فرعونيان ستمگر مي شورد ، چون عيسي انسانيت مرده را زنده مي سازد ، و چونان محمد «ص» صلاي فلاح عالميان بر مي دارد ...

آينه پرستش حق ازلي است آنگاه كه به نماز مي ايستد ، و طنين وحي پيامبران در گفتار او چون به موعظه مي نشيند ؛ فريادش قرون را در مي نوردد و شمشير خشمش فرعونيان را براي ابد در هرم نابودي دفن مي كند . قيامش كه همسنگ قيامت است قيامت دنيا را بر مي انگيزد ، و ظهورش كه مظهر ديانت است دين را بر جهان حكمفرما مي سازد ؛ دستانش كه شاخه هاي پر بار درخت امامت است زمين را به آسمان پيوند مي زند ، و گفتارش كه قرين وحي خداست فرشتگان را به همسايگي انسان مي خواند . چون برمي خيزد ضلالت به خاك مي افتد ، و چون سر بر مي دارد هدايت قيام مي كند ؛ قيامش مسلخ تباهيهاست ، و نامش مرگ نامردميها ؛ آغازش پايان جباران است ، و دوامش استمرار صلاح درستكاران ، غيبتش شب يلداي مشتاقان ستمديدة اوست ، و ظهورش صبح راستين محبان به جان رسيدة او . سيطرة حكومت الله را باذن الله بر جهان تثبيت مي كند ، و ژرفاي معناي ناشناخته ی خلافت انسان را بر جهان آشكار مي سازد ؛ وجودش آيت بزرگ خدا ست ، و غيبتش تفسير غيب ، و ضهورش مبشر معاد ، و قيامش تفسير تعهد و جهاد ، و كلامش تـأويل قرآن ، و نگاهش تموج درياي مهر پيامبران بر گمشدگان ، و سرانجام اوست كه كاروان دين را به سر منزل مقصود مي رساند ، و بر رسالت پيامبران و زحمات آنان وصول و حصول مي بخشد .

در آمدنش شکی نیست برای زودتر آمدنش دعا کنیم ... الهم عجل لولیک الفرج بحق زینب

میلاد عمه سادات زینب کبری (س) بر همگان مبارک

    

چه باید کرد !؟

آنقدر قلم سنگین است که وجود ضعیف و خاکی من از پس آن بر نمی آید ؛ و براستی اگر اینچنین نبود، حضرت جانان بدان (قلم) در ام الکتابش قسم نمی خورد.

چه باید کرد !؟ انجام فعل ، فاعل می طلبد. خواجه ی شیراز نیز بدنبال فاعل می گشت ؛ و مگر فاعلی جز یار پیدا می شود !؟

شهر خالیست ز عشاق بُود کز طرفی

مردی از خویش برون آید و کاری بکند

آری ، همانطور که لا اله الا الله ، لا قادر الا الله و لا فاعل الا الله ! هر کس در هرکجای تاریخ ،  در ظاهر، فاعل فعلی بوده است نیز در زیر سایه وَلایت ذاته اقدسش واژه «من» را برای اعلام انجام فعل ، بر گردنش نهاده اند . آنکس که کار را به انجام می رساند هیچ کس نیست جز یار؛ پس ما چه باید بکنیم!؟

مسلمانان فلسطین و مسلمانان سایر نقاط این  کره ی خاکی ، به سرنوشت محتوم بوسنیایی ها نزدیک و نزدیکتر می شوند، فرزندان صرب متولد شده از رحم مادران بوسنیایی امروز ده ساله شده اند ، امروز نوبت حکومت تمدن غرب است و سیطره آن هر روز بر قلبهای جوانان این  مرز و بوم بیشتر و بیشتر می شود جوانان و بندگان مخلص خدا امروز بندگانه تکنیک و تمدن غرب شده اند آری برادر و خواهرم! من و ما هیچ کاری را نمی توانیم در آخرالزمان به انجام برسانیم مگرآنکه پاسخی برای این سوال (بیابیم):

چه باید گفت !؟؟

آنچه باید گفت کلمه ایست که با تکرار آن چه خفی و چه جلی  کار گشای این مهم باشد . نه آنکه کار را من و ما به انجام برسانیم ، نه!! بلکه با تکرار آن کلمه ذکر «آنچه ما از عملمان بت سا خته ایم در مقابل اراده حضرته دوست فرو پاشد » . آنجاست که دیگر «تو» نیستی و «او» ست که ...

بگو! َبلِّغ ما اُنزِلَ اِلَیک!

تکرار کن تا تبدیل شوی ، تکرار کن تا در حاشیه این تکرار، بتوانی ببینی خود نیز در حاشیه ی تکرار رندان و قلندران وجود پیدا کرده ای و هست شده ای . اما زنهار برادر و خواهرم ! مبادا هستی ات فریبت دهد! مبادا خودت را ببینی و مدام بر خود نظر بیافکنی ! مبادا در اندیشه معنویت موهوم و نور و احساس باشی ! پس نیست باش، تا هست شوی.

 تا شاید بتوان ادعا کرد که ما نیز  «شیعه»ی علی بن ابی طالب (ارواحنا له الفدا) هستیم.